สอบเก็บคะแนนนิราศนรินทร์ ทุกข์ชาวนา โวหารการเขียน

สาระสำคัญบทกวีของจิตร ภูมิศักดิ์ กับหลี่เชิน คือข้อใด

• แสดงถึงปัญหาต่าง ๆ ของชาวนา

• สะท้อนวิถีชีวิตที่มีความทุกข์ยากของชาวนา

• กลวิธีนำเสนอของกวีมีความแตกต่างกัน

• สะท้อนให้เห็นพระเมตตาธรรมที่มีต่อราษฎร โดยเฉพาะชาวนาผู้ยากไร้

บทกวีของจิตร ภูมิศักดิ์ บทใดที่สะท้อนให้เห็นถึงคุณค่าความเป็นมนุษย์ที่มีความเท่าเทียมกัน

• เปิบข้าวทุกคราวคำ จงสูจำเป็นอาจิณ

  เหงื่อกูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน

• ข้าวนี้น่ะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน

  เบื้องหลังสิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว

• จากแรงมาเป็นรวง ระยะทางนั้นเหยียดยาว

  จากรวเป็นเม็ดพราว ระยะทางนั้นเหยียดยาว

• เหยื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น

  ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเป็นกิน

ในการแต่งคำประพันธ์ประเภทนิราศ กวีมักให้ความสำคัญกับเรื่องใด

• บรรยายสถานที่ที่เดินทางผ่าน

• พรรณนาความงดงามของสถานที่

• เน้นการเล่นคำและการเล่นความเพื่อให้เกิดรส

• เน้นการพรรณนารสรักและความอาลัยรัก

”ไขประทีปโคมแก้ว ก่ำฟ้าเฟือนจันทร์”

บทประพันธ์นี้ให้โวหารภาพพจน์ใด

• อุปมา

• อติพจน์

• บุคคลวัต

• สัญลักษณ์

”ชาวนามีโอกาสไหมที่จะลำเลิกกับใคร ๆ ถ้าไม่คนที่คอยเหนื่อยยากตรากตรำอย่าพวกเขา คนอื่น ๆ จะเอาอะไรกิน” คำว่า “ลำเลิก” หมายความว่าอย่างไร

• เห็นใจ

• โกรธ

• น้อยใจ

• ทวงบุญคุณ

“เปิดข้าวทุกคราวคำ จงสูจำเป็นอาจิณ เหงื่อกูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน” คำว่า “กู” หมายถึงใคร

• ชาวนา

• จิตร ภูมิศักดิ์

• ทุกคนที่รับประทานข้าว

• หลี่เชิน

“น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง และน้ำแรงอันหลั่นรินสายเลือดกูทั้งสิ้น ที่สูซดกำซาบฟัน” คำว่า “สู” หมายถึงใคร

• ชาวนา

• ผู้ที่รับประทานข้าวทุกคน

• ผู้แต่งเรื่อง “ทุกข์ของชาวนาในบทกวี”

• จิตร ภูมิศักดิ์ และ หลี่เชิน

บทประพันธ์นี้ให้โวหารภาพพจน์ใด

• อุปมา

• สัทพจน์

• บุคคลวัต

• อติพจน์

จากบทประพันธ์นี้ไม่ได้กล่าวถึงเทพองค์ใด

• พระอินทร์

• พระพรหม

• พระนารายณ์

• พระศิวะ

คำประพันธ์ในข้อใดไม่มีความเด่นด้านการเล่นสัมผัสอักษร

• เสนาะสนั่นดินครวญ…..ครุ่นฟ้า

• ควรแม่ไว้ต่างหน้า…..พี่พู้นภายหลัง

• สารสั่งพี่กำสรวล…..แสนเสน่ห์ นุชเอย

• ร่ำรักร่ำเรื่องร้าง…..แรมนวล นาฏฤๅ