พระอภัยมณีตอนหนีนางผีเสื้อสมุทร

“จะกล่าวกลับจับความไปตามเรื่อง ถึงบาทเบื้องปรเมศพระเชษฐา”

(a)  

“ต้องรักใคร่ไปตามยามกันดาร จนนางมารมีบุตรบุรุษชาย”

(a)  

“เจียระบาดคาดองค์ก็ทรงเปลื้อง ให้เป็นเครื่องนุ่มห่มโอรสา”

(a)  

“ไปเปิดประตูคูหาถ้าเขาเห็น ตายหรือเป็นว่าไม่ถูกเลยลูกแก้ว”

(a)  

“พระองค์เล่าเขาก็พาเอามาไว้ เศร้าพระทัยทุกข์ตรอมเหมือนหม่อนฉัน”

(a)  

“อายุข้าห้าร้อยแปดสิบเศษ จึงแจ้งเหตุแถวทางกลางสมุทร”

(a)  

“จึงว่าพี่มีคุณน้องสักครั้ง ให้ได้ดังถ้อยคำที่รำพัน”

(a)  

“หวนรำลึกตรึกตรองถึงน้องชาย พระฟูมฟายชลนาด้วยอาลัย”

(a)  

“ทำปั้นเจ๋อเย่อหยิ่งมาชิงผัว ระวังตัวให้ดีอีจองหอง”

(a)  

“เราลงมาคอยช่วยด้วยเมตตา แต่กิจจาไม่กระจ่างยังคลางแคลงฯ”

(a)