สอบปลายภาคเรียนที่ 2 วิชาภาษาไทย รหัสวิชา ท 22102 ชั้น ม.2

๑. ข้อใดเป็นสามสิ่งควรจะหวงแทน หรือต่อสู้เพื่อรักษา

• ก. ความสุขสบาย มิตรดี ใจสบาย

• ข. ศาสนา ยุติธรรม บำเพ็ญประโยชน์

• ค. หนังสือดี เพื่อนดี ใจเย็นดี

• ง. ชื่อเสียงยศศักดิ์ บ้านเมืองของตน มิตรสหาย

๒. คำใดมีความหมายว่าริษยา

• ก. มารษา

• ข. หึงจิต

• ค. เสี่ยมสาน

• ง. โทสาคติ

๓. ข้อใดมีความหมายต่างจากข้ออื่น

• ก. มากเพื่อนผู้วานการ ชีพได้

• ข. เว้นบาปเสาะกัลยาณ์ มิตรไว้

• ค. เป็นสุขโสดตนรัก การชอบ ธรรมนา

• ง. คนรักร่วมอัธยา ศัยสุข ทุกข์แฮ

๔. “พักตร์จิตผิดกันประมาณ ยากรู้” มีความหมายตรงกับสำนวนในข้อใด

• ก. ใจดีสู้เสือ

• ข. หน้าเนื้อใจเสือ

• ค. ปากว่าตาขยิบ

• ง. ปากหวานก้นเปรี้ยว

๕. ข้อใดสอนตรงกับ “ภาษิตจิตประจักษ์ ซื่อพร้อม”

• ก. ควรกล้ากล้ากล่าวถ้อย ทั้งหทัย แท้แฮ

• ข. สุวภาพพจน์ภายใน จิตพร้อม

• ค. วาจาจักพูดใน กิจสบ สรรพแฮ

• ง. พาทีมีสติรั้ง รอคิด

๖. “สิ่งใดในโลกล้วน เปลี่ยนแปลง

หนึ่งชราหย่อนแรง เร่งร้น

ความตายติดตามแสวง ทำชีพ ประลัยเฮย

สามส่วนควรคิดค้น คติรู้เตรียมคอย”

คำประพันธ์ข้างต้นนี้ กล่าวถึงเรื่องใด

• ก. ไตรทวาร

• ข. สังสารวัฏ

• ค. อริยสัจ

• ง. ไตรลักษณ์

๗. “ คำยอยกย่องเพี้ยน ทุกประการ

พักตร์จิตผิดกันประมาณ ยากรู้

เร็วรัดผลัดพลันขาน คำกลับ พลันฤๅ

….......................................................................”

ควรใช้ข้อความใดเติมในช่องว่างข้างต้นนี้จึงจะถูกต้อง

• ก. สามสิ่งควรกอบกู้ กับผู้นับถือ

• ข. ควรระงับดับสู้ สงบบ้างยังดี

• ค. สามสิ่งจำทั่วผู้ พิทักษ์หมั้นครองระวัง

• ง. สามส่วนควรแล้วผู้ พะพ้องพึงแคลง

๘. สุภาษิตข้อใดที่สอนเกี่ยวกับเรื่องการวางตัวในสังคม

• ก. มารยาทเรียบเสี่ยมสาร เสงี่ยมเงื่อน งามนอ

• ข. สุจริตจิตโอบอ้อม อารี

• ค. เว้นบาปเสาะกัลยาณ์ มิตรไว้

• ง. ควรกล้ากล้ากล่าวถ้อย ทั้งหทัย แท้แฮ

๙. สุภาษิตข้อใดที่สอนเกี่ยวกับไตรลักษณ์

• ก. ปัญญาสติล้ำ เลิศญาณ

• ข. ขันติมีมากหมั้น สันดาน

• ค. สิ่งใดในโลกล้วน เปลี่ยนแปลง

• ง. เหินห่างโมหะร้อน ริษยา

๑๐. ภาษิตในข้อใดที่ควรจะ “พะพ้องพึงแคลง”

• ก. สิ่งใดในโลกล้วน เปลี่ยนแปลง

  หนึ่งชราหย่อนแรง เร่งร้น

• ข. เกียจคร้านการท่านทั้ง การตน ก็ดี

  พูดมากเปล่าเปลืองปน ปดเหล้น

• ค. ใจชั่วชาติต่ำช้า ทรชน

  ทุจริตมารยาปน ปกไว้

• ง. คำยอยกย่องเพี้ยน ทุกประการ

  พักตร์จิตผิดกันประมาณ ยากรู้